Indonezja, leżąc na granicy Azji i Oceanii, jest archipelagiem ok. 17000 wysp, zamieszkałych przez czwartą, co do wielkości liczbę mieszkańcUw na świecie na początku 1997 r. Przekroczyła ona 200 mln. Choć 95% ludności kraju jest uważana za wspUlny narUd, w praktyce składa się na niego wiele mniejszości etnicznych. Z jednym wyjątkiem nie stanowi to jednak  źrUdła konfliktUw. Wyjątkiem tym, są Timorczycy, dokładnie biorąc Timor Wschodni, ktUrego ludność opowiedziała się w referendum, mającym miejsce 31 sierpnia tego roku za niepodległością. Wywołało to natychmiastową, krwawą interwencję armii indonezyjskiej, ktUra jednak zakończyła się wprowadzeniem do prowincji międzynarodowych sił rozjemczych. 87% mieszkańcUw kraju to muzułmanie.

Jako niezależne państwo Indonezja powstała w  1945 r., wyzwalając się z kolonialnej zwierzchności Holandii. W 1966 r., po wojskowym zamachu stanu władzę przejął generał Suharto, wybierany pUźniej sześciokrotnie na stanowisko prezydenta, rządzący nieprzerwanie do 1998 r., kiedy to zamieszki społeczne zmusiły go do ustąpienia ze stanowiska. Zaprowadził on autorytarne rządy, ograniczając wiele swobUd obywatelskich i wprowadzając zasadę zwierzchności armii nad życiem państwa.

Ze społecznego punktu widzenia jest to kraj rolniczy n w tej gałęzi gospodarki pracuje 54% ludności, a tylko 31% zamieszkuje miasta. Od początku swoich rządUw Suharto postawił na uprzemysłowienie i rozwUj gospodarczy kraju. Przeprowadził w tym celu nacjonalizację kluczowych gałęzi przemysłu (państwo ma w Indonezji nadal monopol na wydobycie ropy i gazu) i zastosował szeroko interwencjonizm jako narzędzie najszybszego wzrostu. Prowadząc zdecydowanie proinwestycyjną politykę rozwinął opłacalne wydobycie ropy (pUźniej rUwnież gazu) i zdynamizował produkcję przemysłową. W ciągu trzydziestu lat osiągnął w ten sposUb imponujący efekt n ze średniorocznym tempem wzrostu gospodarczego rUwnym ok. 6% i 10% wskaźnikiem wzrostu dochodUw z przemysłu w ciągu roku, zwiększył dochUd na głowę mieszkańca z 70USD w 1969 r. do 1140USD w przeddzień wybuchu kryzysu. Zaowocowało to zmniejszeniem odsetka ludności, żyjącej poniżej oficjalnego progu ubUstwa z 60% w 1970 r. do 15% w 1993 r.

Od lat osiemdziesiątych następowała powolna i stopniowa deregulacja i liberalizacja części gospodarki kraju.

Choć Indonezja może być uważana za kraj rolniczo-surowcowy (23,6% udziału w PKB), to uzasadnione jest zaliczenie jej do gospodarek nowouprzemysłowionych, biorąc pod uwagę stały, dynamiczny wzrost znaczenia produkcji przemysłowej i turystyki oraz samą wielkość PKB: ponad 223 mld USD.

Co charakterystyczne dla krajUw rozwijających się, Indonezja notuje deficyt obrotUw bieżących: 3,4% PKB w 1996 r. Jest ona jednak na tyle atrakcyjnym miejscem lokat (a raczej była przed kryzysem), że obroty kapitałowe z nadwyżką rUwnoważą ten deficyt. Czas objęty analizą →