Ustalenie konkretnych ram czasowych zależy oczywiście od przyjętych kryteriUw i indywidualnego zdefiniowania pojęcia kryzysu. W przypadku Indonezji można wziąć pod uwagę następujące fakty:

• Początek spekulacyjnego ataku na rupię, to  13 sierpnia  1997 r.; w tym samym miesiącu rupia przekroczyła granicę 10% deprecjacji w stosunku do końca poprzedniego roku, wyznaczoną przez Bank  Światowy (BŚ) jako granica początkująca uznanie sytuacji za  kryzys walutowy; umownie można wskazać datę 14 sierpnia n rezygnacja Banku Centralnego Indonezji (BI) z obrony kursu rupii i jego całkowite upłynnienie.Trudniej wskazać konkretną datę rozpoczęcia kryzysu bankowego, gdyż pogarszanie się sytuacji w systemie bankowym następowało praktycznie rUwnocześnie z deprecjacją waluty; rUwnie umownie można uznać dzień 1 listopada n datę zamknięcia przez władze indonezyjskie, pod naciskiem Międzynarodowego Funduszu Walutowego (MFW), 16 bankUw w najgorszej sytuacji.
• Początek spekulacyjnego ataku na rupię, to  13 sierpnia  1997 r.; w tym samym miesiącu rupia przekroczyła granicę 10% deprecjacji w stosunku do końca poprzedniego roku, wyznaczoną przez Bank  Światowy (BŚ) jako granica początkująca uznanie sytuacji za  kryzys walutowy; umownie można wskazać datę 14 sierpnia n rezygnacja Banku Centralnego Indonezji (BI) z obrony kursu rupii i jego całkowite upłynnienie.Trudniej wskazać konkretną datę rozpoczęcia kryzysu bankowego, gdyż pogarszanie się sytuacji w systemie bankowym następowało praktycznie rUwnocześnie z deprecjacją waluty; rUwnie umownie można uznać dzień 1 listopada n datę zamknięcia przez władze indonezyjskie, pod naciskiem Międzynarodowego Funduszu Walutowego (MFW), 16 bankUw w najgorszej sytuacji.
• Kryzys gospodarczy (tzn. spadek PKB) rozpoczął się w styczniu 1998 r.; spektakularne wydarzenie, ktUre można przyjąć za początek kryzysu, miało miejsce  8 stycznia n NCzarny czwartekî na giełdzie: masowy odpływ kapitału i kolejne osłabienie rupii.
• Trudno w tym momencie jednoznacznie i z całą pewnością mówić o końcu indonezyjskiego kryzysu. Podstawowe wskaźniki ekonomiczne, co prawda wskazują na pozytywne tendencje w gospodarce od końca  1998r., nie wiadomo jednak, jak długo się one utrzymają. Miejscowe władze wskazują przełom lat 1998/1999 jako powrUt na drogę wzrostu i starają się udowodnić tę tezę we wszelkich raportach i sprawozdaniach. Trudno jednoznacznie ocenić te stwierdzenia z tak krUtkiej perspektywy czasowej, faktem jest natomiast, że w pierwszym kwartale 1999r. PKB odnotował pierwszy od roku wzrost. Istnieją także rUżnice w prognozach na  1999r., np. OECD przewidywało wzrost: -3% PKB, MFW: 0%, a Bank Indonezji (BI): od -2% do 0%1
• Ponieważ całokształt zjawisk wpływających na załamanie gospodarki Indonezji tworzą spUjną całość, na potrzeby tego opracowania za Nkryzysî przyjmuję przedział od sierpnia  1997 r. do końca  1998 r., a nie tylko zawężony okres faktycznego spadku PKB. Interpretacja taka wiąże wydarzenia w Indonezji z kryzysami w krajach sąsiednich i jest często stosowana w literaturze.